WARTO PRZECZYTAĆ

"My, dzieci z dworca  ZOO"  Christiane F.
Ostatnio bardzo często mówi się o tej książce, więc postanowiłam ją przeczytać... Jest to szokująca historia młodej narkomanki Christiane, z Berlina Zachodniego. Od dziecka wychowywana w surowych warunkach. Jako mała dziewczynka była bezustannie bita. Lubiła marzyć; zawsze wierzyła, że można żyć lepiej, że ona dla miłości jest w stanie  zrobić wszystko...  A jednak nie było to takie całkiem proste. Mając dwanaście lat, za namową przyjaciółki zaczęła palić haszysz. W wieku trzynastu lat sięgnęła po heroinę. Gdy jej mama zaczęła coś podejrzewać, wykręcała się i kłamała w żywe oczy. Często za namową przyjaciółki, łżąc iż śpi u niej w domu, tak naprawdę spędza czas w dyskotekach pod wpływem alkoholu i leków odurzających. Zakochana w jednym z chłopców  Detlefie w końcu biorą pierwszy zastrzyk. Z początku nie mieli problemów ze zdobyciem pieniędzy, ale kiedy musieli brać coraz większe dawki w akcie desperacji schodzą na samo dno. Żeby zarobić na kolejną  porcję musi iść na „ulicę”, co jest dla niej wielkim obrzydzeniem.  Matka staje na głowie żeby pomóc uzależnionej córce,  która po kilkunastu odtruciach nie wierzy, że jej się może udać. W końcu decyduje się  na  tzw. „złoty strzał”...

Co będzie dalej dowiedzcie się sami. Mnie ta historia bardzo się  podobała, gdyż  jest oparta na autentycznych wydarzeniach. Największe zainteresowanie wywarły na mnie momenty, gdy za wszelką cenę Christiane starała się pozbyć wciągającego  nałogu, który ją kusił. Bardzo męczące były akcje z odwykiem; chciała, ale nie umiała... Więc wydaje mi się, że tę książkę powinien przeczytać każdy trzynastolatek i nie tylko, może wtedy uzależnionych byłoby mniej? Marzyć zawsze można, ale decyzja należy tylko do Was! To wy dysponujecie swoim życiem. Wystarczy jeden strzał, jedna dawka, by całe dotychczasowe życie stanęło w ruinach. Ponoć trudno jest powiedzieć NIE, DZIĘKUJĘ, NIE BIORĘ! A  jednak... Coraz więcej osób w to wpada, a to takie proste słowo. Uczymy się go od wczesnej młodości... Więc pora go użyć! 

Klaudia Gagat

"Zagubiony Heros"
Niedawno przeczytałam bardzo ciekawą książkę pod tytułem „Zagubiony Heros”. To prawdziwa gratka dla miłośników mitologii greckiej. Napisał ją Rick Riordan, twórca wielu bestsellerów. Ta książka to pierwszy tom nowej serii „Olimpijscy Herosi” tego znakomitego pisarza. Być może kojarzycie takie tytuły jak „Złodziej Pioruna”, czy „Czerwona Piramida”. Rick Riordan obok fantastyki i przygody nawiązuje w swych książkach do elementów z mitologii egipskiej i greckiej. Niektórzy zapewne po przeczytaniu słowa „mitologia”, przypominają sobie nudne lekcje języka polskiego w roli głównej z tym pojęciem. Nie ma nic w tym bardziej mylnego, ponieważ ten pisarz przedstawia mitologię w innym świetle, a to między innymi z tego względu, że ta starożytna Grecja przeniesiona jest na tereny Stanów Zjednoczonych. Przykładem może być Olimp, który znajduje się na najwyższym piętrze Empire State Building, a Ares, bóg wojny jeździ na Harleyu w skórze i glanach. Nie zmienia to jednak prawdziwych historii z mitologii.

Ja dzięki przeczytaniu tej książki poprawiłam swoją ocenę z historii, właśnie z mitologii greckiej. Co najważniejsze ta książka nie nudzi, ona absorbuje czytelnika do granic możliwości. Wciąga swą niesamowitą fabułą w nieistniejący świat fantazji. Właśnie pewnie teraz zadajecie sobie pytanie „No ale o czym jest ta książka?”. No więc ta książka opowiada o trójce przyjaciół Jasonie, Piper i Leo, którzy są w szkole dla tak zwanych „trudnych uczniów”. Stamtąd trafiają do Obozu Herosów, gdzie zostają uznani przez swych boskich rodziców. Następnie wyruszają na misję, w której nie obejdzie się bez niebezpiecznych przygód. Ponadto wszyscy skrywają w sobie różne tajemnice, które choć smutne i mroczne, koniec końców muszą wyjść na światło dzienne.  

     Jeśli wzbudziłam w was ciekawość, to zaspokoicie ją  jedynie poprzez czytanie „Zagubionego Herosa”. Na koniec muszę koniecznie dodać, że w moim mniemaniu ta książka jest całkowicie pozbawiona wad, jest fascynująca.

Melvin Burgess - "Ćpun"
Powieść ukazuje dramatyczne losy pary czternastolatków, którzy uciekli do wielkiego miasta. Każde z innego powodu. Smółka (Dawid) miał dość wiecznie skonfliktowanych rodziców (alkoholików), zwłaszcza ojca, który się nad nim znęcał psychicznie i fizycznie. Gemmy uciekła od rodziców, którzy według niej ograniczali jej wolność, stosując zbyt rygorystyczne zasady wychowania. W ucieczce widzieli szansę na pełną niezależność od rodziców oraz niczym nieskrępowaną wolność. Zamieszkują w opuszczonym domu. Potem trafiają do domu narkomanów, Lily i jej chłopaka, Roba. Uciekinierzy, samotni i bezradni w nowym świecie, znajdują u nich pomoc i zrozumienie. Wpadają jednak w uzależnienie od heroiny. Brak pieniędzy wymusza kradzieże, żebractwo, a nawet prostytucję. Natura uzależnienia domaga się jednak ofiar. „Każdy myśli, że jest silniejszy od heroiny – przestrzegała Vonny.- Ona to właśnie z tobą robi. Ale to się kończy śmiercią.” Koszmar uzależnienia wydaje się tu mieć swoje korzenie w nieudanym życiu rodzinnym, pozbawionym szczęścia, miłości i zaufania. Bohaterowie rozpaczliwie szukają akceptacji dla swoich myśli i dążeń, pragną być wolni i samodzielni. Na ich drodze pojawiają się niestety „karaluchy…” Książka pokazuje brutalną rzeczywistość, w której trudno o prawdziwe szczęście i dobre rozwiązania.

Jostein Gaarder - "Dziewczyna z pomarańczami" 
Chłopiec czyta po raz pierwszy list swojego ojca, który napisał go do niego 12 lat temu - tuż przed swoją śmiercią. Ojciec opowiada niezwykłą historię Dziewczyny z Pomarańczami. Stara się zaszczepić synowi skłonność do zadawania pytań zasadniczych oraz szukania na nich odpowiedzi, zwłaszcza dotyczących sensu życia i bezsensu śmierci.
„Pytam jeszcze raz: co byś wybrał, gdybyś miał taką szansę? Zdecydowałbyś się żyć na Ziemi przez krótką chwilę, aby po kilkudziesięciu krótkich latach zostać wyrwanym z tego świata i nigdy już tu nie powrócić? Czy też byś z tego zrezygnował? Masz tylko tę alternatywę. Takie bowiem są reguły. Jeśli wybierzesz życie, wybierzesz także śmierć”.
Pisze w końcu: „życie to gigantyczna loteria, w której widoczne są tylko wygrane losy". Warto przeżyć to, co się kiedyś straci. Zwłaszcza, gdy chodzi o życie, w którym zamieszkało szczęście drugiego człowieka, zdarzenia pełne uroku i spełnienia. 
„Myślę o tym, że tę dłoń, którą trzymam teraz, będę trzymał do ostatniej chwili, może leżąc w szpitalnym łóżku, może przez wiele godzin bez przerwy, aż do momentu, gdy wreszcie zdejmę cumę i odpłynę. Uzgodniliśmy, że tak właśnie się to stanie, ona już mi to obiecała. Przyjemnie o tym myśleć. A jednocześnie bezgranicznie smutno. Kiedy opuszczę ten wszechświat, puszczę ciepłą, żywą rękę, rękę Dziewczyny z Pomarańczami.”
To przepiękna opowieść o miłości dwojga ludzi i sensie istnienia na tym świecie, choć nie bez żalu, strachu i smutku. Książka, która, nie dając jednoznacznych odpowiedzi, podsyca wiarę w jego sens. Nie tylko chłopca z powieści, ale i każdego z jej czytelników.
Czytanie tej książki to porywająca i magiczna przygoda z życiem, które choć przemija, daje wiele radości i szczęścia.

Ewa Ostrowska -" Długa lekcja"
Losy trzech dziewczyn, których wyobrażenia o innych ulegają zmianie za sprawą wydarzeń, które wpłyną na ich sposób myślenia o sobie i świecie, który ich otacza. Rzeczywistość ujawnia bowiem inne punkty odniesienia. Magda to inteligentna dziewczyna, arogancka, zaczepna, pewna swoich poglądów, bezwzględna w ich wyrażaniu, bezkompromisowa, „skora do obrażania innych,” buntuje się przeciw wszystkiemu, co zagraża jej niezależności. Mieszka ze spracowaną i zgorzkniałą matką, która bez reszty poświęca się dla córki. Ewa mieszka w domu bogatym i smutnym. Matka, materialistka, bezwzględnie wykorzystuje swojego męża. Ewa naśladuje ją, traktuje ludzi z wyższością, więc ciągle jest upokarzana przez innych. Ania zajmuje się licznym rodzeństwem, zastępuje im spracowaną matkę, która zajęta jest mężem po wypadku. Może czasem wystarczy „dobre słowo, zwyczajny gest” albo „nauczyć się żyć między ludźmi,” by odmienić swoje gorzkie życie, osamotnienie, poczucie izolacji, swój los. Czy tak się stanie? Zanim to nastąpi, trzeba odbyć „długą lekcję.”

Nancy Kleinbaum - Stowarzyszenie Umarłych Poetów
Powieść Nancy Kleinbaum została oparta na scenariuszu kultowego filmu pod tym samym tytułem. Jej bohaterem jest grupa uczniów elitarnej szkoły i jej nowy profesor języka angielskiego, który zrywa z tradycyjnym modelem wychowania i nauczania. Wyznaje prawo młodych uczniów do wolności, własnych ideałów i marzeń, uczy „życia chwilą.”

Brigide Kolloch, Elisabeth Zoeller - "Dziennik bulimiczki"
Iza często się złości na siebie i innych. Cierpi na brak poczucia akceptacji. Stara się dobrze uczyć, spełniać wymagania rodziców. Jest gruba, choruje na bulimię. Ma napady wilczego głodu. Wtedy wymiotuje, znów głoduje. Sugestia babci sprawia, że Iza postanawia się leczyć w klinice psychiatrycznej dla dzieci i młodzieży. Wydaje się, że kluczem do zrozumienia problemu Izy są jej słowa: „A wy musicie kochać mnie taką, jaka jestem.” Książka dla czytelników wrażliwych na niełatwe relacje z rodzicami, kolegami, znajomymi. Zawiera spory ładunek wiedzy na temat źródeł i przebiegu tej straszliwej choroby (choruje na nią 1-2% młodzieży). Duża dawka prawdy opisanej zrozumiałym i przekonującym językiem.

Paulo Coelho - Pielgrzym
"Wędrówka jest metaforą życia. Każdy dzień jest jej kolejnym etapem. Idąc, każdy człowiek zmierza do określonego celu. Tytułowy pielgrzym książki Paolo Coelho wyrusza szlakiem św. Jakuba do Santiago de Compostela. Jego celem jest odnalezienie miecza. Droga jest długa i trudna. Staje się nie tylko podróżą do Santiago de Comp., ale także, a może przede wszystkim, podróżą w głąb siebie. Bohater napotyka przeszkody natury fizycznej, a także walczy ze swoimi słabościami – demonami, które tkwią w jego umyśle, są nieodłączną częścią jego osoby. W tej pielgrzymce towarzyszy mu przewodnik. To on pomaga Paulo dostrzec, jak wielka moc w nim tkwi. Człowiek dopóty nie zdaje sobie sprawy z własnej siły, dopóki nie podejmie wyzwania. Jak mówi chińskie przysłowie, każda, nawet najdłuższa podróż rozpoczyna się od pierwszego kroku. A ten jest najtrudniejszy. Tylko wiara w powodzenie, upór i konsekwencja pozwalają osiągnąć cel. Nie można pozwolić, by drobne niepowodzenia niszczyły entuzjazm."

Paulo Coelho - Alchemik
"Alchemik" jest pełen symboli, alegorii, metafor. Nie przedstawia rzeczywistości wprost. Zachęca nas jednak do rozmyślań i refleksji nad własnym życiem, pozwala uświadomić sobie błędy, jakie popełniamy, a może nawet potrafi niekiedy dać nam dobrą radę. Wykorzystując topos wędrówki przez życie jako drogi do poznania świata i samego siebie, pokazuje nam, w jaki sposób los zsyła nam wskazówki i pokazuje drogi, którymi możemy podążyć lub je odrzucić, tak jak możemy odrzucić samego "Alchemika". To nie jest tak, że przekazuje on nam prawdy, o których dotąd nie wiedzieliśmy, nie, "Alchemik" pomaga nam jednak przypomnieć sobie o tych spośród nich, o których w codziennym życiu zapominamy. Nie oznacza to wcale, że powinniśmy rzucić wszystko i wyruszyć w podróż w poszukiwaniu Własnej Legendy; przeciwnie, odnaleźć siebie i spełnić marzenia możemy w każdym miejscu na Ziemi, także tam, gdzie jesteśmy teraz. "Alchemik" przypomina nam, jak wiele dawnych wartości znika lub zostaje zastąpionych nowymi, gdyż wydaje nam się, że zmusza nas do tego otoczenie czy realia, w których żyjemy. A przecież wcale nie musi tak być. Los pomaga nam, daje wybór i wskazówki – które możemy przyjąć lub nie. Decyzja należy tylko do nas."
"Alchemik" napisany jest wspaniale; piękne, plastyczne opisy doskonale oddają atmosferę opisywanych miejsc, a przy tym budują niepowtarzalny nastrój. Książka czaruje wciągającą fabułą i uroczym, "magicznym" klimatem. Czytając, prawie słyszy się szelest piasku, szum fal, i czuje się powiew pustynnego wiatru na twarzy. To chyba jedyna książka, która napisana jest tak prosto, a zarazem tak pięknie. 

 
Christopher Paolini - Eragon. Dziedzictwa księga pierwsza
Światowy megabestseller o niesamowitych przygodach wiejskiego chłopca i smoka Shafiry. "Wyobraźnia autora jest niezwyła, stworzył wciągający świat, zaludniny pełnokrwistymi postaciami, przeżywającymi szalone, pełne napięcia przygody. Aż trudno uwierzyć, że miał tylko 15 lat, kiedy to pisał."(Hanna Budzisz, "Wprost")

 
Christopher Paolini – Najstarszy. Dziedzictwa księga druga
"Dużo lepsza niż poprzednia część trylogii. Trochę mroczniejsza, jeszcze bardziej pełna zagadek i tajemnic, zaskakująca i bardzo ciekawa. Polecam!"

Elementarz księdza Twardowskiego
Książka składa się z zapisków, komentarzy, wypowiedzi poety, aforyzmów, anegdot, wierszy i fragmentów prozy wybranych przez Aleksandrę Iwanowską. Wybór tekstów ukazuje tę niezwykłą twórczość przez pryzmat osoby Jana Twardowskiego. Jest swoistym elementarzem prawd i wartości dla niego najważniejszych ukazanych z typową dla niego otwartością i bezpośredniością. Przykładem niech będą słowa księdza dotyczące swojej poezji: „Piszę językiem niedzisiejszej poezji i niedzisiejszej krytyki literackiej. Lubię wiersze serdecznie niemodne i szczęśliwie zapóźnione. Tęsknię za humorem, który uczy pokory, pozwala śmiać się z samego siebie, ratuje od patosu, tak bliskiego dawnej poezji religijnej, pozwala spojrzeć z uśmiechem nawet na dramat.” 

Eric - Emmanuel Schmitt – Oskar i pani Róża
Napisana w formie rozmów z wolontariuszką ciocią Różą oraz listów do Boga opowiastka chorego na białaczkę 10-letniego chłopca to medytacja o przemijaniu, pięknie miłości, o odkrywaniu Boga, o potrzebie bliskości drugiego człowieka i o tym, że warto cieszyć się każdym dniem. Książeczka dla tych, którym przydałaby się lekcja pokory wobec życia, ale nie cierpienie, które i tak stanie się kiedyś naszym udziałem. To 78-stronicowe dziełko „dla wszystkich” nie sposób czytać etapami. Warto się o tym przekonać.

Anna Onichimowska – Hera moja miłość
Wystarczył jeden skręt, by doszło do tragedii: kilkuletni Michał powiesił się, będąc pod wpływem narkotyku, który podebrał z szuflady starszemu bratu, Jackowi. Obydwaj byli dobrymi braćmi w dość zamożnej rodzinie, o której można powiedzieć, że nie miała nic wspólnego z tzw. marginesem społecznym, choć ojciec zaglądał do kieliszka, a matka paliła nałogowo. Poświęcali swoim dzieciom zbyt mało czasu. 
To powieść o braku poczucia odpowiedzialności za drugiego człowieka. Tylko ono może sprawić, że czujemy się bezpieczniejsi, wolni od niebezpieczeństw, które niesie z sobą rzeczywistość. 

Anna Anichimowska - Lot komety
Kontynuacja bestsellera "Hera moja miłość". Bohaterka zmienia nazwisko, przestaje zażywać narkotyki - wstępuje do sekty. Usiłuje wciągnąć do niej byłego chłopaka...

 
J.D.Salinger – Buszujący w zbożu Powieść opisuje dwa dni z życia szesnastoletniego chłopca. Akcja dzieje się w Nowym Jorku przed Bożym Narodzeniem. Holden często zmieniał szkoły. Mówił o sobie: „Uczyć się nie lubię, ale czytam dużo.” Manifestuje swoją niezależność wobec świata, w którym dominuje brak naturalności w stosunkach między ludźmi, robienie czegoś na pokaz, interesowność, niesprawiedliwość…  Jego „buszowanie w zbożu” to poszukiwanie prawdy, miłości, nadziei, także kogoś, kto pomoże zmienić ten skomplikowany świat. Powieść została napisana w 1951 roku. W latach siedemdziesiątych stała się dziełem kultowym.